Verhaaltje dag 1

Jezus wat moest ik vroeg mijn bed uit, Bennie en Piet stonden al om zeven uur voor de deur. Die gast van Radio West zou al om 07:30 voor de manege staan, en die was er ook. Het eerste gesprek met de radioman was live om 08:00. Daarna druppelde de mensen de manege binnen, iedereen was d’r, vrouwen, kinderen, kleinkinderen, vrienden en natuurlijk de mensen van de manege. Iedereen kon op de radio komen en dat was natuurlijk lachen. Ja hoor, het was eindelijk 09:00. We kregen het te kwaad dat er zoveel mensen ons uit gingen zwaaien. Ja lieve mensen, de rit der ritten gaat beginnen.

Bolle Hans, Peter en lange Rob reden mee tot Rotterdam, eerst op de boot naar Dordrecht (wij hebben ook vakantie) daarna op de Puchies richting Moerdijk. We waren in Bergen op Zoom even tanken en toen gebeurde er iets bijzonders. Een man had ons gehoord op Radio West, we vielen haast om van verbazing, nu al beroemd. We waren al snel in België, zonder pech of andere zorgen.

Maar toen Antwerpen, echt het was een drama. De TomTom wist het ook niet meer. Na tachtig keer de binnenstad gezien te hebben vroegen de weg maar aan een Belg. We moesten de lift nemen onder de grote rivier. Een Belgisch jongetje ging Piet pesten en dat had hij niet moeten doen, een schop kon hij krijgen.

Naar Antwerpen begon onze armen en rug zeer te doen, we moesten nog 38 km. Na elke 2 uur even rusten en een sigaretje roken. Hèhè, we zijn er. De B&B is prachtig en de eigenaar heeft ons met z’n auto naar een eethuisje gebracht, lief hè?

Verhaaltje dag 2

Het kan ook een andere koptekst worden: de prachtigste Puchtocht uit ons leven.

Heerlijk geslapen in de beste B & B die er in België te vinden is. Piet viel al om 23.00 uur om van de slaap, Bennie en ik gingen een half uur later.

Heerlijk gegeten die ochtend, wat had dat mens haar best gedaan. Om precies 9.00 uur op de Puchjes op weg naar ons 2e adres, we moesten 166 km rijden, dat is zelfs met een auto ver. Nooit maar dan ook nooit hebben we zo genoten van een tocht. Het weer was prima, de wegen waren goed, het landschap was prachtig, dus in 1 woord de rit van ons leven.

Het is 13:30, even eten, en ja hoor weer snel wat gevonden. Hamburgers wilden we hebben maar we waren al in Frankrijk. Dus een stokbrood van een halve meter met een hamburger ertussen. Dus dat was weer lachen.

3,5 km voor St. Quentin wist onze TomTom het niet meer en stuurde ons een bos pad in. Even de weg vragen aan een Fransman en we kregen een een verhaal van 15 minuten waar we geen reet van begrepen. Hoera de TomTom weet het weer. Daar is het hotel en echt, we hebben de kleinste kamer van Frankrijk gekregen maar gelukkig gaan we daar alleen maar slapen.

Bij het eten moesten we het bier halen aan de overkant, want de pizzeria had geen vergunning voor bier. We gaan nu slapen in het kleine kamertje en morgen naar Parijs.

GROETEN EN LIEFS

PIET, BENNIE EN HANS

Verhaaltje dag 3

Yes, yes we hebben Parijs gehaald en we hebben een hotel gevonden met uitzicht op het centrum van Parijs. Maar eerst even vertellen over vandaag.

We stonden wat vroeger op omdat we vandaag toch een hele tocht voor de boeg hebben. Omdat we zo een achterlijke kleine kamer hebben met een douche waar alleen een dwerg in past wilden we zo snel mogelijk uit het hotel. Na koffie gedronken te hebben die naar slootwater smaakte snel naar de Puchies.

Het is weer een prachtige tocht geworden met heel veel mooie natuur. Op sommige wegen reden ze zo hard langs ons heen dat we d’r erg gek van werden, 180 km/u is niets voor die gekke Fransen. Gelukkig hadden we fel gekleurde oranje hesjes aan zodat ze ons goed konden zien.

Even wat drinken in een plaatselijke kroeg, nog nooit hadden we zo’n chagrijnig Frans wijf gezien. Eerst probeerde wij het op z’n Haags, nou, verstond ze niet, toen op z’n Delfts maar dat was ook geen succes, maar we hebben wel gelachen.

Krijg nah wat daar ligt Parijs, we kregen het er gewoon warm van. Yes we hebben het gehaald. Zonder pech of andere problemen en we zijn trots op onze Puchies. Dag brommertjes, jullie hebben echt je best gedaan. Morgen echt Parijs zien en natuurlijk foto’s maken.

Tot morgen,

Piet, Bennie en Hans

Verhaaltje dag 4

Parijs is te druk voor Puchjes.

Na een nacht heerlijk geslapen te hebben op naar de Eiffeltoren. Eerst ging het nog wel maar toen we het centrum naderden werden we helemaal gek, wat een drukte, 6 banen auto's dik stormde recht op je af en al die stoplichten, we zijn er wel 1000 tegengekomen. Even de weg vragen; niemand wilden ons helpen want we zagen er natuurlijk heel stoer uit (gekke Fransen). We zagen de Eiffeltoren al van ver liggen en toen we er waren zeiden we tegen elkaar, Yes we hebben het gehaald.

Toen de mode show want alle sponsors wilden een foto met ons en de Eiffeltoren. Eerst het T-shirt van het werk van Bennie, toen kregen we het al warm, toen de T-shirt van Rene Looman en daarna van Cees van Loods 41. En steeds een foto maken, we lachten ons blauw. We werden ook door toeristen op de foto gezet want het was zo'n leuk gezicht.

Daarna naar de Champs-Élysées en de Arc de Triomphe, iedereen wilde met ons op de foto, we zijn nu ook beroemd in Japan en China. Even een biertje en een hapje eten. Nou dat hebben we geweten. Voor dat geld kan 100 man zich klem zuipen in de hut bij Cees.

Het werd steeds warmer en toen we op de terugreis naar het hotel reden kregen zelfs onze brommertjes het te warm want om de 100 meter was een stoplicht. Om de Puchjes en wij wat afkoeling te geven even stoppen bij een bar; wij aan de spa geel en de brommertjes in de schaduw.

Morgen weer terug naar huis, even 475 kilometer rijden maar het komt allemaal goed.

Tot morgen,

Bennie, Piet en Hans

Verhaaltje dag 5

De Puch bijna dood

Hoera, we gaan weer Parijs uit, alles gedaan en echt, de Puchjes vonden Parijs niet leuk. Lekker geslapen in een Hotel in verbouwing maar onze kamers waren prima. Om 9.00 uur stapte we weer op onze brommertjes. Na 5 km. zei Bennie even naar mijn Puch kijken want er komt allemaal olie uit. Gelukkig alleen uit zijn uitlaat (want we smeren zeer vet). Na 35 km. even stoppen voor een drankje, en krijg nauw wat, het begint te regenen, maar wij zaten lekker binnen, we zagen de eerste regen in Frankrijk. Na 15 min. werd het weer droog en wij weer verder.

Even benzine tanken, jezus wat rijden die Puchjes zuinig. Toen we weer weg reden zei Hans z'n Puch knal , en ik dacht mijn ketting ligt eraf. Maar nee hoor er was geen beweging in de motor te krijgen. Volgens mij ligt het aan de krukas zei Bennie. Wij zeiden g.v.d. daar gaat onze sponsorrit. De mensen krijgen nu maar een 1/2 jas.

Bennie onze monteur met als 2e man Piet de cilinder eraf halen + carburateur en uitlaat. Help dacht ik er blijft niets meer van mijn Puch over en ik zag mij al 400 km. lopen naar Delfgauw. Gelukig was het alleen maar een bout die los zat bij de koeling, dus na 45 min. zat Hans weer vrolijk op zijn Puch (maar de Puch was bijna dood).

We gaan lekker eten in St. Quentin, waarschijnlijk in dezelfde tent als vorige keer, maar we zien wel. We hebben nu alle moppen van Bennie weer gehoord, en echt we hebben het zo naar ons zin met z'n drieen. Dit kan nooit meer stuk.

Tot morgen,

Piet (monteur der 3e klasse) Bennie (hoofd monteur) Hans (fotograaf)

Verhaaltje dag 6

De Puch is nu echt dood.

Heerlijk hadden we gisterenavond gegeten, we hebben zo gelachen met die gasten die in het Frans vertelden hoe leuk die Puchjes zijn. Hans startte de witte Puch en O' god het gaat niet goed, de versnelling werkte niet meer. En we moesten nog 2.5 km. naar het Hotel. Ik trek je wel zei Piet en dat heeft hij geweten. Ik moest hem vast houden aan zijn schouder maar we moeten een bergje op. Neem het even over zei Piet tegen Bennie en hij deed dat. Het is toch goed dat je vrienden hebt.

Even een vergadering op Hans z'n kamer hoe nu verder want Hans zijn Puch was echt dood. Dit werd de afspraak: Hans gaat morgen met de trein naar huis en haalt even z'n aanhangertje op en rijdt weer snel terug om de rest van de boys op te halen.

Wat een avontuur is het geworden, om 7.30 ging Hans met de taxi naar het Station om de trein te pakken, maar hij kon alleen maar de snelle trein pakken als hij via Parijs ging. g.v.d Hans moest dus 140 km. terug reizen om 9.40 uur kwam hij in Parijs aan. De snelle trein vertrok om 10.25 en snel naar Rotterdam. Toen hij om 12.30 uur Antwerpen vertrok dacht hij ik kom nooit meer op tijd aan. Maar die trein ging echt 300 km. per uur rijden en Hans kwam om 13.00 uur in Rotterdam aan.

Echt hij is maar 15 min. binnen geweest in Delfgauw want hij moest snel naar zijn vrienden. Nog nooit dat hij 140 km. met zijn karretje gereden heeft maar om 17.45 uur stond hij weer voor de deur van het Hotel. Bennie en Piet stonden voor de deur en het was een warm welkom.

Na een drankje weer naar de 1e Pizza boer dus weer lachen. Daar hoorde ik dat Piet weer aan mijn Puch had gewerkt had. We zitten nu te denken om hem te bevorderen tot Puch monteur der 2e klasse.

Morgen lekker rustig weer naar huis met 750 km. achter onze kiezen en maandag om 16.00 uur zijn we weer terug op de markt in Delft. Kom ons maar welkom heten je bent welkom.

Handtekeningen worden voor een leuk bedrag gegeven.

TOT MORGEN,

Piet en Bennie willen ook Hans nog even bedanken voor het begeleiden met de Tom Tom die hij voorop zijn Puch had zitten, omdat de zon scheen kom hij er niet zo goed op kijken maar je hebt ons wel naar Parijs gebracht en weer terug.

Hans bedankt

Verhaaltje dag 7

De missie is geslaagd.

Heerlijk geslapen en lekker lang. Om 8.00 uur klopte Piet op mijn deur. Eerst maar ontbijten, de koffie viel dwars door onze magen, er zat een groep Amsterdammers die hadden de Puchjes al zie staan en wilden die beter bekijken. Hebben de T-shirts aan met I love Parijs dus konden ze gelijk foto’s van ons maken. De Puchjes moesten op het karretje dus eerst “DE WITTE  DOOD” (Hans zijn Puch), daarna Bennie z’n Puch en toen Piet (of Pierre op zijn Frans).

3 Keer kijken of alles wel goed vast zat en om 10.30 reden we richting Nederland. De wegen in Frankrijk en België zijn een stuk slechter dan de Nederlandse. Dus als we weer door een gat in het wegdek reden kreeg ik de rolberoerte, als mijn karretje maar heel blijft ondanks dat we maar 80 km. per uur reden.

We hadden onderweg weer veel bekijks en om 15.30 uur kwamen we weer in Delfgauw aan. Snel de Puchjes van het karretje en de bagage er weer op. Hans een andere Puch pakken en op naar de markt in Delft.

We dachten er staan 3 man op ons te wachten maar toen we de markt opreden stond daar een hele menigte klaar. We kregen het er warm van zoveel belangstelling, zoveel mensen en zoveel foto’s werden gemaakt.

Beppy hield een toespraak en we kregen een Beker met inscriptie en een mooie kaart van Joke met een leuk cadeautje. Toen konden we zeggen dat het geld van de sponsors voldoende is om de jassen te kopen en we waren bij de Eiffeltoren geweest en 750 km. gereden dus:

MISSIE GESLAAGD

We willen alle sponsoren, groot en klein, hartelijk bedanken voor hun bijdrage maar ook alle blijken van medeleven via de telefoon, sms en natuurlijk via de site van Bennie.
Mede door deze belangstelling hebben we de Rit der Ritten kunnen volbrengen dus:

Hartelijk dank

Piet, Bennie en Hans

Verhaaltje nr. 8

De witte Puch komt weer tot leven.

Zaterdag 7 augustus komen Bennie en Piet het motorblok onder mijn dode Puchje halen. Omdat Bennie hoofd monteur is en Piet Puch monteur der 2^e klasse en ik boerelul der 1^e klasse mag ik alleen maar kijken hoe ze het blok er onder vandaan halen.

Het was in een vloek en een zucht gebeurd en daar staat mijn Puch zonder hart (motor) en ik met het blok naar Cees van Loods 41.

Kan je hem weer tot leven scheppen vroeg ik en Cees zei ja, ik ga mijn best doen.

Woensdag 11 augustus was een echte feestdag. Beppy mijn vrouw was 60 jaar geworden en ik ga even naar Cees om Puch spulletjes te kopen.

Toen ik 1 meter voor de deur van Cees zijn werkplaats stond ging mijn telefoon, Cees was het om te vertellen dat mijn motorblok klaar was, wat een vreugde. En Cees zei:  volgens mij ben je telepathisch begaafd.

Donderdagavond kwamen Piet en Ben het blok weer onder de Puch monteren. Ook nu weer mocht ik niets doen, want Piet moet oefenen.

Wat is het toch leuk om zulke vrienden te hebben.

Na minder dan twee uur was het zover het blok eronder en kijken of hij loopt. Ik kreeg gewoon een warm gevoel toen ik weer het vertrouwde Puch geluid hoorde. Even een rondje door de straat en Yes de Puch is weer in leven.

Jongens hartstikke bedankt en Hans zit weer op zijn Puchie.